انواع سود سهام.پایان نامه اهمیت تقسيم سود سهام در بازار رو به ركود

دانلود پایان نامه

انواع سود سهام

شرکت‌های موفق درآمد کسب می‌کنند. این درآمدها یا مجدداً در دارایی‌های عملیاتی سرمایه‌گذاری می‌شود و یا برای خرید اوراق بهادار به کار می رود و یا این که در بازپرداخت بدهی‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد و یا این که در نهایت ممکن است بین سهامداران توزیع شود؛ انواع سود سهام به شرح زیر است..

1-3-2-2) سود سهام نقدی

سود سهام از محل سود شرکت پرداخت می‌گردد. در این ارتباط یکی از طرق پرداخت سود به صورت نقدی است. واحدهای انتفاعی می‌توانند سود خالص سالانه خود را به مصرف پرداخت سود سهام به سهامداران برسانند یا وجوه آن را برای مقاصد دیگری نظیر بازپرداخت بدهی‌ها یا تامین سرمایه‌گذاری‌های جدید مورد استفاده قرار دهند. واحدهای انتفاعی با توجه به برآورد سودهای سال‌های آتی، نسبت پرداخت سود سهام مورد نظر و فرصت‌های سرمایه‌گذاری مورد انتظار، نسبت پرداخت سود سهام را به شکلی تعیین می‌کنند که بتوانند از ادامه مستمر آن اطمینان داشته باشد. به چنین سهامی اصطلاحاً سود سهام منظم  گویند(اهروني و همكاران[1]، 1980 به نقل از فولر و گلداشتاین،2011).

2-3-2-2) سود غیر نقدی سهام

توزیع سود سهام از محل دارایی‌های غیر از وجه نقد اصطلاحاً سود غیرنقدی سهام نامیده می‌شود. دارایی‌هایی که برای پرداخت سود سهام مورد استفاده قرار می‌گیرند ممکن است سرمایه‌گذاری در اوراق بهادار شرکت‌ها، اموال غیرمنقول، موجودی‌های کالا یا هرگونه دارایی غیر نقدی دیگر باشد که توسط هیئت مدیره تعیین شده است (خدابخشی، 1385).

 

3-3-2-2) سود سهمی یا سهام جایزه

سهام واحد تجاری است که بین صاحبان سهام توزیع می­شود. این سهام مربوط به افزایش سرمایه‌ای است که از محل سود تقسیم نشده یا سود اندوخته انجام می‌گیرد. در شرایطی که شرکت وضع نقدینگی خوبی نداشته باشد و یا برای تامین مالی توسعه عملیات خود به وجه نقد نیاز داشته باشد ممکن است به جای وجه نقد سهام جدید برای سهامداران صادر نماید(دي آنجلو و همكاران، 2006). بطور کلی توزیع سود سهمی موجب کاهش قیمت بازار هر سهم و در نتیجه باعث رونق مبادلات سهام در بازار می شود.

4-3-2-2) سود تصفیه

توزیع منابع واحد تجاری بین صاحبان سهام که به منزله برگشت سرمایه به آنان است، بجای توزیع سود انباشته به عنوان سود تصفیه شناخته می‌شود(جليو و همكاران، 2004). هر گونه توزیع سود سهام از محلی غیر از سود انباشته سود تصفیه است.

4-2-2) سياست تقسيم سود

پژوهش­ها نشان داده است كه تقريباً تمامي شركت‌هاي موفق سود سهام مي‌پردازند و مديران مالي شركت‌ها توجه خاصي به سياست تقسيم سود نشان مي‌دهند، فقدان حمايت‌هاي تجربي براي تئوري سياست‌هاي تقسيم سود به ويژه نتيجه مشكلات در اندازه‌گيري تضاد بازار و نيز پيچيدگي آماري در مقابل آنها مي‌باشد. سياست سود تقسيمي براي هر شركتي ممكن است منحصر به فرد باشد و اگر هر شركتي سياست تقسيم سود بهينه منحصر به فردي داشته باشد ديگر انتظار پژوهش در اين زمينه را نخواهيم داشت. بيشترين مشكل تئوري‌های موجود اين است كه اولاً نمي‌توانند ارتباط متقابل ميان نقائص بازار را بررسي كنند و ثانياً تلاش مي‌كنند تا نتايج ديگر بدست آمده را تعميم دهند(بلومي، 1980، به نقل از دي آنجلو و همكاران، 2006).

گرولون و همكاران[2](2002)، استدلال كردند كه سياست تقسيم سود ممكن است از يك شركت به شركت ديگر كاملاً تغيير كند، بنابراين همه شركت‌ها سياست تقسيم سود يكساني ندارند. دي آنجلو و همكاران (2006) بيان كردند سياست‌ سودهاي تقسيمي نمي‌تواند به وجود الزامات قانوني نسبت داده شود و همچنین سياست سود تقسيمي اصطلاحاً چسبنده مي‌باشد زيرا مديران فقط زماني سودهاي تقسيمي را كاهش مي‌دهند كه الزاماتی ایجاد شده باشد مثلاً درآمدها ضعيف يا اندوخته ناكافي باشد. شركت‌هاي سهامي عام بايد در رابطه با تقسيم سود، سياست مشخصی را اتخاذ كنند. در تدوين اين سياست عوامل متعددي از جمله سياست‌هاي مورد استفاده در ساير شركت‌های مشابه و عوامل ديگري كه قبلاً مورد بحث قرار گرفت بايد مورد توجه واقع شود.

 

1-4-2-2) تقسيم سود ثابت و معين بين سهامداران

بر این اساس، سود تقسيمي هر سهم مبلغ مشخصی بوده و شركت بدون توجه به مبلغ سود خالص مبلغ مذكور را هر ساله بين سهامداران تقسيم مي‌نمايد چنانچه در اين حالت در روند سوددهي شركت بهبود حاصل نمايد هر چند سال يكبار سود تقسيمي را افزايش و اگر روند سوددهي نزولي باشد كاهش مي دهند(دنيس و همكاران، 2008).

سياست تقسيم سود ثابت براي شركت‌‌هایي خوب است كه سودآوري آنها از نوسانات كمي برخوردار باشد. حسن اين روش اين است كه ريسك سهام را پائين مي‌آورد زيرا با ثابت بودن سود نقدي قابليت پيش‌بيني و اطمينان بر روي آن افزايش مي‌يابد(هوي و همكاران، 1992). ايراد اين روش در اين است كه شركت در سال‌هایي كه نياز به پول دارد به علت تقسيم سود مجبور است كه از منابع مالي خارجی تأمين نقدینگی نمايد.

 

2-4-2-2) سياست پرداخت منظم همراه با مبلغ اضافي

سياست برخي از شركت‌‌ها بدين منوال است كه هر سال مبلغي را بعنوان سود ثابت پرداخت مي‌‌كنند و با افزايش سود شركت مبلغ آن را افزايش مي‌‌دهد. (دنيس و همكاران، 2008).

 

3-4-2-2) تقسيم درصد ثابتي از سود (سياست تقسيم سود متغير)

برخی شركت‌‌ها همه­ساله درصدمعيني ازسود خودشان را بين سهامداران تقسيم مي‌‌كنند.چنين سياستي باعث خواهدشد كه سودپرداختي به­سهامداران همراه بانوسانات سودخالص تغييرنمايد(گرولون و همكاران[3]،2002). بعنوان مثال شركت هميشه 40% از سود هر سهم را تقسيم مي‌‌كند اين سياست به شركت اطمينان را خواهد داد كه کمبود منابع مالي يا مازاد منابع مالي ناشي از تقسيم سود ثابت را نداشته باشد اين روش به دليل اينكه ميزان سود دريافتي متغير و نامعلوم مي‌‌شود، مخصوصاً براي سهامداران كه متكي به دريافت سود هستند روش خوشايندي نيست.

5-2-2) توجيه ثبات سود سهام

هدف اوليه سياست پرداخت سود سهام شركت‌‌هاي سهامي معمولاً توجه به منافع سهامداران است. توجيه سياست ثبات سود سهام نيز مستلزم نشان دادن اين است كه پيروي از اين سياست به نفع سهامداران مي‌‌باشد (دنيس و همكاران، 2008). چندين دليل برای توجيه برتري ثبات سود سهام، اقامه و پيشنهاد شده است.

اولاً: سرمايه‌‌گذاران ممكن است سود سهام دريافتي را صرف مخارج زندگي خود كنند كه اين مخارج تقريباً از يك ثبات نسبي برخوردار است بنابراین كاهش سريع سود سهام موجب بروز اختلال در وضعيت مالي سهامداران مي‌‌شود و ممكن است آنان را به فروش بخشي از سهام خود ناگريز كند. افزايش قابل توجه سود سهام نيز سبب ايجاد وجوه نقد اضافي نزد سهامداران مي‌‌شود كه موجب سرمايه گذاري مجدد می‌‌شود، فروش و يا خريد سهام، مستلزم پرداخت حق العمل به كارگزاران و تحمل هزينه‌‌هاي ديگر است كه در صورت ثبات پرداخت سود سهام مي‌‌توان از آن پرهيز كرد (دي آنجلو و همكاران، 2006).

ثانياً: سطح پرداخت سود سهام در دوره جاري، از ديدگاه سهامداران متضمن اطلاعاتي درباره توان پرداخت سود سهام، در آينده نيز مي‌‌باشد. كاهش سود سهام از ديدگاه سرمايه‌‌گذاران به معناي انتظار مديريت براي سود كمتر در دوره مالي آتي است. در حاليكه تغيير ندادن سود سهام، به معناي ثبات سودآوري، و افزايش سود سهام به معناي انتظارات خوشبينانه مديريت براي سود بيشتر در دوره‌‌هاي آينده تلقي مي‌‌شود. از سوي ديگر شركتي كه داراي سياست يكنواخت توزيع سود سهام نيست، اطلاعات قابل اتكایي را درباره سودآوري آتي شركت ارائه نمي‌‌دهد و در نتيجه موجب افزايش مخاطره سهام خواهد شد(دي­آنجلو و همكاران، 2006).

ثالثاً: برخي از موسسات مالي كه سرمايه‌‌گذاريهاي عمده‌‌اي در سهام شركت‌‌ها به عمل مي‌‌آورند، ممكن است بنا به الزامات قانوني سهام شركت‌‌هایی را خريداري كنند كه سابقه خوبي از لحاظ پرداخت سود سهام داشته‌‌اند. با توجه به حجم سرمايه‌‌گذاري اين قبيل موسسات مي‌‌توان پيش‌بيني كرد كه ميزان تقاضاي آنان بر قيمت سهام شركت‌‌ها در بورس اوراق بهادار تأثير قابل ملاحظه‌‌اي داشته باشد(شباهنگ، 1382).

[1]– Aharony, et, al

[2]– Grullon, et, al

[3]– Grullon, et, al

دانلود پایان نامه