معیارهای سودآوری:پایان نامه درباره ساختارسرمایه

دانلود پایان نامه
  • معیارهای سودآوری

امروزه طیف­های مختلفی از نسبت­های مالی جهت ارزیابی عملکرد بانک­ها استفاده می­کنند. در این فرآیند معیارهای مختلفی همچون: سود، نقدینگی، کیفیت دارائی[1]، نگرش به ریسک[2]، استراتژی­های مدیریت مدنظر قرار می­گیرد .بنابراین نسبت­های مالی اغلب برای اندازه­گیری سلامت بانک و کیفیت مدیریت[3] مورد استفاده قرار می‎گیرند. معیارهای ارزیابی عملکرد سنتی ابزاهای مهمی برای ارزیابی شرکت­ها، کسب و کارها و سرمایه‎گذاری‎های انفرادی محسوب می­شوند. ROA بازده شرکت را در ازای وجوه سرمایه‎گذاری شده مورد مقایسه قرار می­دهد، در حالی‎که نرخ بازده حقوق صاحبان سهام (ROE) بازده بدست آمده از سرمایهِ سرمایه‎گذاری شده مالکان (سهامداران) را مورد ارزیابی قرار می­دهد (صمدی لرگانی و کاویانی، 1391).

ROA در ارزیابی عملکرد بانک­ها نسبت به سایر نسبت­ها بیشتر مورد استفاده قرار می­گیرد. این نرخ توانائی مدیریت در جذب سپرده­ها را از طریق یک هزینه معقول و سرمایه­گذاری آن در یک مکان سودآور را نشان می‎دهد. معمولاً استفاده از ROA در شرکت­های کوچکی که مالکان کمی دارند مزیت می­باشد، در حالیکه استفاده ازمعیار ROE در شرکت­های کوچک نسبت به ROA کمی فریبنده باشد.

همچنین ROE نسبتی است که بیشتر بانک­ها و شرکت­ها برای ارزیابی عملکرد مالی از آن استفاده می­نمایند و روشی است که نه تنها به آسانی محاسبه می­شود، بلکه با بکارگیری آن نمایه مناسبی از ROEهای آتی ارائه می‎کند. این معیار کمک می­کند که بانک­ها با اندازه و ساختار متفاوت با یکدیگر مورد مقایسه قرارگیرند. از محدودیت­های ROE این است که ممکن است منجر به نتایج نادرستی به سبب اندازه­ی متفاوت شرکت­ها موجود گردد که این خود ریسک اعتباری ایجاد می­کند. نهایتاً اینکه از ضعف­های آشکار این مفاهیم (ROA وROE )  اینست که  مبتنی بر داده­های حسابداری می­باشند و قادر به محاسبه عملکرد واقعی و ریسک شرکت نمی­باشند و از این حیث شبیه هم می­باشند. بعنوان مثال فرض کنید قصد مقایسه دو سرمایه­گذاری با بازده مشابه‎ای از ROA و ROE را دارید. از آنجایی‎که بانک­ها ریسک­گریزی را مبنای عمل قرار می­دهند، ریسک کم سرمایه­گذاری را ترجیح می‎دهند و برای ریسک بیشتر بازده بیشتری را خواهانند. بنابراین منطقی است که بازده با پذیرش ریسک مورد مقایسه قرار گیرد، در غیر اینصورت مقایسه عملکرد دو سرمایه­گذاری عملی نیست. این معیارها در بخش بانکداری، شاخص­های عملکرد یکنواختی برای نظارت عملکرد مالی در حال تغییر می­باشند، اما کاربرد سنجش و تفسیر تجزیه و تحلیل ارقام این شاخص­ها متفاوت از هم می­باشد. بنابراین روش‎های زیادی برای ارزیابی عملکرد وجود دارند که هر کدام از آنها دارای ویژگی­های خاص خود می‎باشند(صمدی لرگانی و کاویانی، 1391).

حاشیه بهره خالص (NIM) از معیارهای ارزیابی عملکرد بانکی می‎باشد که از تقسیم نمودن تفاوت بین بهره‎ی دریافتی[4] و بهره‎ی پرداختی[5]  به متوسط کل داراییهای سرمایه‎گذاری شده محاسبه می‎گردد.‎ NIM همیشه بصورت بازده بیان می‎شود. فرض کنید آقای رضایی 1,000,000 ریال از بانکی وام دریافت نموده است و از آن برای خرید اوراق قرضه شرکت آلفا اقدام نموده است. اوراق قرضه سالانه 5% بهره یا 50,000 ریال بهره پرداخت می‎کند و همچنین نرخ بهره وام 3% یا 30,000 ریال در سال می‎باشد. با استفاده از فرمول NIM، از مابه‎التفاوت بهره پرداختی و دریافتی که معادل 20,000 ریال می‎باشد و با تقسیم این رقم به مبلغ 1,000,000 ریال، NIM معادل 2% می‎باشد.

NIM مثبت بدین معنی است که دریافتی‎های حاصل از سرمایه‎گذاری بیش از هزینه‎های آن بوده است ، و عکس آن اینکه NIM منفی بدین معنی است که دریافتی‎های حاصل از سرمایه‎گذاری کمتر از هزینه‎های آن بوده است.

[1] Asset quality

[2] Attitude toward risk

[3] Management quality

[4] Interest Received

[5] Interest Paid

دانلود پایان نامه